11.4.15

boktan hayatlar



Bir kadın puslu sesiyle gecenin karanlığında şarkı söylüyor... aslında söylemiyor, mırıldanıyor ama oldukça güçlü ve baskın bir sesi var.

Onun sesinde kederim onun kederi oluyor. Ben de bana ait bir şey kalmıyor sanki. 

Geceleri oldum olası seviyorum.. pencerelerde yansıyan görüntüm, bana yalnız olmadığımı hatırlatıyor. Evin iç yansıması öyle keyifli ki, çocukluğumdan beri karanlıktan, geceden korkmadım hiç. Çok derinlikli bir güzellik var. Yeniden, yeniden defalarca kendini tazeleyen.

Hepimizin hayatında öyle boktan şeyler oluyor ki, kimimiz bununla başa çıkıyor, kimi de kendini helak ediyor. Uzun zamandır bunu başarıyorum sanırım. Hafiflik derecesine göre değerlendiriyorum artık ve sallamıyorum bile.

Bu dünya böyle bir yermiş demek. Biz de bununla devinim içinde ölüme yaklaşıp sonra da kimsenin ziyaret etmeyeceği topraktan çukurlarımıza gömüleceğiz. Bunu kabul ettim.. biliyorum. Çünkü ben de gidemiyorum ne babamın ne de annemin mezarına. 

Bu kadar gevezelik yeter, hadi siz de dinleyin bana bunları yazdırtan kadını...


 







Hiç yorum yok: