25.5.15

yine ben










Hava güzel.. yaz kendini gündüzleri iyiden iyiye gösteriyor.. Bu arada hayat akıp gidiyor... güneş aynı güneş, deniz aynı deniz, keder aynı keder... geçer bugünler de geçer.









not: Görsel burdan alınmıştır.






24.4.15

itiraf






"Saçının tek teline dokunmaya kıyamam, kirpiklerinden dökülecek bakışa kurban olurum." derdim hep. Daha neler neler söylerdim. Aslında alçağın tekiyim ben !.. Onun yüzüne karşı bunu itiraf etmedim, sadece ebelek gübelek sözler söyledim. O ise çırpındı beni kendimle yüzleştirmek için. "O kadar şansın vardı, hissettim ve sana itiraf etmen için zaman verdim" dedi. Bense lafı taaaa tersinden aldım, yuvarladım önüne bambaşka bir kelime dizisi olarak sundum.

Neydi derdim hala bilmiyorum... şımardım mı? belki.. bu bir erkeklik hormonumu bir türlü yüzyıllardır alt edilemeyen, esiri olduğumuz.. oysa ben kendimi okumuş ve kadın ruhundan anlayan, derinlikli, hakkaniyetli, vicdanlı biri bilirdim. Benim kendimle yüzleşmeme sebep olan tek kadındır o.  Beni çok seven, çok sevdiği için kusurlarımı görmezden gelen, koruyan, kollayan, şefkatiyle besleyen... aşık olduğum kadın. 

Onun beni tahminimden fazla sevdiğini, yaptığımı öğrendikten sonra sosyal medyanın tüm şartlarını zorlayarak ortalığa deşifre etmesinden anladım. Yuh öküz, gönül eğlendirdiğin belli oldu işte diyeceksiniz, haklısınız. Benim gözüm kör olmuş, gerçek aşkı, ruh ikizini bulduğumu ancak kaybettikten sonra acılar içindeyken anladım. Bana müstahaktır.

Çok yalvardım, bu sefer ben onun beni affetmesi için elimden geleni yaptım ama nafile çaba oldu. Onun beni severken terk ettiğini görmek, bilmek çok acıydı. Ama haklıydı. Bana çok önce söylemişti, bu tür olaylarda affı olmadığını. Başımı sallayarak dinlediğim o cümleler, aslında kulağıma girmemiş bile.

Şimdi çok uzaklarda, kendi hayatının inşasını tam da istediği şekilde yaptı. Ona gıpta ediyorum ve kalbim bir ömür ona ve bize yaptığımın acısıyla yaşayacak.








not: görsel burdan alınmıştır.



15.4.15

ah geçmiş !..






Rüyamda bile affedemiyorum... hıçkıra hıçkıra ağlasam bile, içim acıdan katılsa bile..

Artık onu benim kardeşim gibi, kanımdan biri gibi, anamın-babamın bana bıraktığı yadigar gibi göremiyorum ki..  Ben onu bir daha aynı samimiyetle kucaklayamam, ona güvenemem, gülümseyemem.

Allah hepimizin yardımcısı olsun...